Βe yourself. Everybody else is already taken

Βe yourself. Everybody else is already taken

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Ερήμην

Έβαλα παρωπίδες, για να μην έχω να σκέφτομαι. 
Mε καθησύχαζε το "θέλω απλά να πηγαίνω"
Kοιτώντας για πέτρα στο επόμενο βήμα
 "πως θα πατήσω σήμερα ώστε να μη πέσω" 
Δε θέλησα να ξέρω τι γίνεται τριγύρω, πίσω και μπρoστά μου
Γιατί όχι; Άσε, να ηρεμήσω
Να μη νοιάζομαι αν μετακινούμαι στο χώρο
Να μου αρκεί που μεταβάλλεται ο χρόνος
Να μη νοιάζομαι αν το βήμα μου είναι επιτόπιο
Έτσι, απλά να κάνω κάτι για να μη ξεχνώ τη κίνηση
Σκεφτόμουν ότι δε πειράζει, υπάρχει καιρός για κάθε πράγμα
Μα γιατί να πειράζει; Άσε, να ηρεμήσω 

Προφανώς όλο και κάπου σκόνταφτα, όλο και κάποιος με έσπρωχνε
Όλο και τρωγόμουν και ναι, ίσως λίγο ασφυκτιούσα
και ναι, δε κρατιόμουν πάντα και καμιά φορά τιναζόμουν βίαια



Πέρασε φως που δεν ήθελα να νιώσω
εισέβαλαν εικόνες που ήθελα να αγνοώ

Και τι να κάνω χωρίς τα ηνία, τα χάμουρά μου
Που να πάω;

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Σα να μην υπήρξαμε ποτέ

είναι που όλοι είμαστε πηγές
πηγές συναισθημάτων
και πηγές υγρών

είναι που λαχταράμε να πίνουμε απ΄τις πηγές των άλλων
να ξεδιψάσουμε, πίνοντας απ' τις ψυχές τους

και μετά
είναι που ανεβήκαμε σε μια όμορφη ταράτσα
όχι υπέροχη, αλλά όσο να ΄ναι όμορφη

κοιτάξαμε τον ουρανό για μια στιγμή
την απεραντοσύνη
κοιτάξαμε τη πόλη για μια στιγμή
τα όρια

α! ωραία, σκεφτήκαμε
μονάχα αυτό
αποφύγαμε να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας με μια φρέσκια ανάσα

τρέξαμε προς την υδρορροή
έστρεψε ο καθένας το βλέμμα του μέσα του
και ανοίξαμε τις κάνουλές μας
μέσα στον αποχετευτικό σωλήνα

τα συναισθήματα μας, τα υγρά μας, συναντήθηκαν για λίγο
εκεί μέσα στα σκοτεινά
 στην απολυτότητα της ανεπίστρεπτης πτώσης


κι έπειτα συναντήθηκαν μ' έναν απέραντο βούρκο από δαύτα
σα να μην υπήρξαν ποτέ
σα να μην υπήρξαμε ποτέ

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Διαύγεια

Υπάρχουν λόγια που, αν προστεθούν σ' ένα φορτίο
 το κάνουν να κλονιστεί.
Αν ειπωθούν, η αντοχή, ο σάκος και το φορτίο θα καταρρεύσουν.
Οι ραχιαίοι θα αναθαρρήσουν.


Υπάρχουν χάδια που, αν προστεθούν σ' ένα φορτίο
 το κάνουν να κλονιστεί.
Αν δοθούν,  η αντοχή, ο σάκος και  το φορτίο θα καταρρεύσουν.
Τα μάτια θα καθαρίσουν.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Στο παιδικό σου δωμάτιο

Η pataka είναι μια απ΄τις χειρονομίες της οπτικής γλώσσας 
που χρησιμοποιείται στον κλασικό ινδικό χορό.
 Η ίδια χειρονομία έχει πολλές ερμηνείες.
Πολλές απ' αυτές τις ερμηνείες θεωρούνται αντίθετες έννοιες.

 
Όμως πόση διαφορά έχει το "εκεί" από το "εδώ";
Πόσο ολιστικά πρέπει να προσέξεις τη χορεύτρια 
ώστε να την κατανοήσεις;

Και τελικά
πόση ενσυναίσθηση
 πόση κατανόηση
 πρέπει να επιστρατεύσεις 
για να μη βλέπεις μία μόνο ερμηνεία σε κάθε μήνυμα
 μία μόνο ταυτότητα σε κάθε άνθρωπο
 μία μόνο χρήση σε κάθε αντικείμενο
 ένα μόνο σχήμα σε κάθε πέτρα;

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Το ίδιο κάνει

Εκλογή λέει είναι η επιλογή μεταξύ πολλών.
Οι επιλογές αποκλείουν και για κάθε ναι, υπάρχει ένα όχι.
Ως εδώ το είχα πιάσει το νόημα.
Το πρόβλημά μου πια είναι αν υπάρχει και για κάθε όχι, ένα ναι.

Η στιγμή που αποφασίζεις να μη προσπαθείς.
Να αγκαλιάσεις τη μετριότητα σου και να της χαϊδεψεις το κεφάλι.
Η στιγμή που θα πιάσεις το "δε βαρίεσαι" απ' το χέρι
θα του κλείσεις πονηρά το μάτι και θα αφήσεις λίγο το βάρος σου πάνω του.

Εκείνη η απελπιστική κούραση που σιγόβραζε κάποιες φορές;
Έπαιρνες τις ανασούλες όπως σε συμβούλευαν και οι παρατηρητές.
Γιατί ήθελες απ΄αυτή την εξέλιξη και τα λοιπά που έχεις ακουστά.
Οι παρατηρητές φίλοι. Τα τρίτα μάτια όλο αγάπη.
Ο παρατηρητής έρωτας. Τα μονίμως θολωμένα τρίτα μάτια.
Ο παρατηρητής ειδικός. Τα τρίτα μάτια της αποδόμησης.

Και εκεί που λες καλά το πάω.
Εκεί που ξεχορταριάζεις κατακαλόκαιρο το πολυσυζητημένο μονοπάτι σου.
Λες άντε με το γαμήδι. Δε κάνω τίποτα. Δε πάω πουθενά.
Θα σκάψω εδώ, να λιγουλάκι. Θα προστατεύομαι κάπως.
 Θα πίνω ο,τι βρέξει. Θα τρώω ο,τι φυσήξει.
Θα τα χέζω εδώ δίπλα μου και θα τα ρουφά το χώμα.
Το ίδιο κάνει.





Θα μ' αγαπώ μέσα στους άλλους. 

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Προδοσία

*Βεβαίως θα πάω.
Αφού με ρωτάνε, απαντώ.
Πάντα απαντώ.

*Γαμώτο. Δε βιώνω κάποια αίσθηση επαναστατικότητας.
Αφού μάλλον απλά συμβάλλω σ΄ ένα εργαλείο πίεσης.

*Ενώ έτρεχα σήμερα με τυχαίες μουσικές επιλογές ανάκατες στα αυτιά μου
άκουσα κάτι που στο δημοτικό με έκανε να νιώθω μια επαναστατικότητα.

 *Είναι μεγάλη ανεμελιά τότε που αυτοπροσδιορίζεσαι ως επαναστάτης τόσο απλά.
Αλλά ως ενήλικας είναι ασυγχώρητη αυταρέσκεια να το πιστεύεις ακόμη.

*Ακούγοντας λοιπόν το "εμβατήριο" θυμήθηκα έναν διάλογο.
Τον διάλογο απ' όπου ορίστηκε για μένα το ταβάνι της προσβολής.

-Μαμά τι πάει να πει "ανέραστοι";
-Που το άκουσες αυτό; Είναι πολύ σοβαρό.
Είναι πάρα πολύ βαρύ, δε το λέμε αυτό σε κάποιον για να τον βρίσουμε.
-Το λέει στο τραγούδι. "Αυτοί που μας προδώσανε, ανέραστοι να μείνουν".

*Δε μπορώ να αντιληφθώ ακριβώς πως ορίζεται η παθητική προδοσία.
Την αντιλαμβάνομαι ως προσωπική επιλογή.
Ως την εσχάτη των ποινών που δίδουμε στους ίδιους μας τους εαυτούς.

*Και τρέμω να μείνω ανέραστη.
Μα είναι προκλητικά σαγηνευτική η ιδέα του να με προδίδω.
Και λαμπρό λυτρωτικό πυροτέχνημα αν θεωρήσω μετά πως με πρόδωσαν οι άλλοι.